Ιστοσελίδες για την Τέχνη της Ζωγραφικής

http://www.mgamuseum.gr/  (Μουσείο Ν.Ε Τέχνης Ρόδου)

http://www.artmag.gr/art-history/270-i-sxoli-you-monaxou (Σχολή του Μονάχου)

http://www.typos.com.cy/nqcontent.cfm?a_id=8503 ( Αναγεννησιακοί Ζωγράφοι)

http://users.sch.gr/ipap/Ellinikos%20Politismos/Yliko/istoria/anagenisi.htm

http://www.istoriatexnis.1sweethost.com/ (Ιστορία της Τέχνης-Ρέυματα /Σχολές)

http://www.artselect.gr/index.php?option=com_virtuemart&Itemid=27&lang=el (Έλληνες Ζωγράφοι)

http://www.slideshare.net/arisxa/19-6493286 (Ζωγράφοι του 19ου αιώνα)

http://wwk.kathimerini.gr/kath/7days/1993/11/14111993.pdf (Έλληνες Ζωγράφοι)

http://www.artmag.gr/art-history/3150-the-greek-painters-of-the-19th-century (Έλληνίδες Ζωγράφοι 18ου -19ου αιώνα)

http://www.arxaiologia.gr/assets/media/PDF/migrated/1220.pdf (Ελληνική Ζωγραφική)

http://impresionismos.wordpress.com/about/ (Ιμπρεσιονισμός)

http://www.artmag.gr/art-history/1099-expressionism- (Εξπρεσιονισμός)

http://eranistis.net/wordpress/?p=22726 (Εξπρεσιονισμός)

http://www.istoriatexnis.1sweethost.com/manierismos.htm (Μανιερισμός)

http://www.typos.com.cy/nqcontent.cfm?a_id=9588 (Μανιερισμός)

http://www.artlessons.gr/uieforum?c=showthread&ThreadID=147 (Μανιερισμός)

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9C%CF%80%CE%B1%CF%81%CF%8C%CE%BA (Μπαρόκ)

http://www.artmag.gr/art-history/886-cubism (Κυβισμός)

http://jamanfou.blogspot.com/2008/03/cubism.html (Κυβισμός)

http://www.artmag.gr/art-history/210-sourealismos (Σουρεαλισμός)

http://www.artmag.gr/art-articles/arts/about-art/1201-surrealism-a-greek-surrealism-nikos-eggonopoulos (Σουρεαλισμός)

http://www.surrealism.org/ (Σουρεαλισμός)

http://www.metmuseum.org/toah/hd/surr/hd_surr.htm (Σουρεαλισμός)

(Συνεχής ανανέωση)

Ζωγράφοι του 19ου αιώνα

ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ 19ου ΑΙΩΝΑ

View more PowerPoint from arisxa

Οι Μεγάλοι Ζωγράφοι της Αναγέννησης

Οι μεγάλοι ζωγράφοι της Αναγέννησης

View more PowerPoint from Doiranli

Πηγή :http://www.slideshare.net/Doiranli/ss-7241965

ΣΥΝΘΕΣΗ ΕΡΕΥΝΗΤΙΚΩΝ ΕΡΓΑΣΙΩΝ

Τι πρέπει να ξέρω για να κάνω μια ερευνητική εργασία

Φάση Α
Πίσω από κάθε έρευνα υπάρχει ένα πρόβλημα.
•    Ξεκινώ από έναν προβληματισμό για ένα θέμα που με ενδιαφέρει.
•    Διατυπώνω τον προβληματισμό μου ως ερώτημα.
•    Προσδιορίζω ποιες παράμετροι του θέματος με ενδιαφέρουν περισσότερο.

Φάση Β
Πριν από κάθε σύνθεση υπάρχει ψάξιμο.
•    Αναζητώ τις βασικές πληροφορίες για το θέμα σε εγκυκλοπαίδειες και γενικά βιβλία.
•    Βρίσκω περισσότερες πληροφορίες σε ειδικά βιβλία και στο Διαδίκτυο σχετικά με το θέμα.
•    Κρατάω σημειώσεις για καθετί που μου φαίνεται χρήσι¬μο για την εργασία μου.
•    Σημειώνω την προέλευση των σημειώσεων μου.
•    Κάνω επιλογές πληροφοριών σ’ όλη τη διάρκεια της φάσης.

Φάση Γ
Όταν γράφω την ερευνητική εργασία, είμαι δημιουργός. Συνθέτω το δικό μου κείμενο.
•    Κατηγοριοποιώ τα στοιχεία που έχω συγκεντρώσει. Συνεχίζω να επιλέγω.
•    Συγκρίνω, ανακαλύπτω σχέσεις, επισημαίνω αντιφάσεις.
•    Επιχειρηματολογώ.
•    Γράφω το δικό μου κείμενο παραπέμποντας ταυτόχρονα στις πηγές μου.
•    Αντιγράφω από τις πηγές μου, μόνο όταν θέλω να παραθέσω αυτολεξεί κάτι και τότε το βάζω σε εισαγωγικά.

Φάση Δ
Καταλήγω σε συμπεράσματα που μπορεί να απαντούν στο αρχικό μου πρόβλημα.
•    Παίρνω θέση.
•    Επιχειρηματολογώ.
•    Κάνω προτάσεις.


Φάση Ε
Δημιουργός ναι, αλλά όχι και παντογνώστης…
•    Παραθέτω τον κατάλογο με τις πηγές μου.
•    Δείχνω το δρόμο, για να τις βρουν και οι άλλοι.

Στο τέλος της εργασίας παραθέτω με αλφαβητική σειρά τον κατάλογο με τις πηγές μου, δηλαδή τη βιβλιογραφία μου.

Πηγή : «Νέα Ελληνική Γλώσσα Γ’ Γυμνασίου», σελ.22, ΟΕΔΒ

Ερευνητική Εργασία (Project) Α’ Λυκείου : Οδηγίες για τη συγγραφή

Οδηγίες για τη συγγραφή Ε.Ε

Είδος γραμματοσειράς – μέγεθος
Γραμματοσειρά: Times New Roman
Μέγεθος γραμματοσειράς: 12 για το κυρίως κείμενο ,14 για τις επικεφαλίδες, 10 για τα υποσέλιδα, τους δείκτες και τους εκθέτες,
Περιθώρια:
Επάνω: 2,54 εκ Κάτω: 2,54 εκ.
Αριστερά: 3,17 εκ. Δεξιά: 3,17 εκ.
Διάστιχο: Διπλό
Αρίθμηση σελίδων: Κεφαλίδα – δεξιά
Στοίχιση κειμένου: Πλήρης
Με βάση τα παραπάνω:
Μια σελίδα Α4 περιέχει περίπου 250-300 λέξεις (πλήρες κείμενο). Μια εργασία 2.500 λέξεων καλύπτεται σε περίπου 8-10 σελίδες. Μια εργασία 3.000 λέξεων καλύπτεται σε περίπου 10-12 σελίδες.
Δομή της εργασίας
•    Σελίδα τίτλου
•    Τίτλος της εργασίας
•    Όνομα Καθηγητή
•    Όνομα Μαθητή/Μαθήτριας
•    Τάξη, Τμήμα
•    Ημερομηνία και τόπος υποβολής της εργασίας
Περίληψη (με λέξεις κλειδιά), περίπου 200-300 λέξεις
Πίνακας περιεχομένων
Εισαγωγή :  Η εισαγωγή αποτελεί ένδειξη για τον αναγνώστη του τρόπου με τον οποίο σκοπεύουμε να αντιμετωπίσουμε το θέμα μας. Πρέπει να φανεί ότι αντιλαμβανόμαστε τα σημαντικότερα θέματα.
Μια πιθανή εισαγωγή περιλαμβάνει:
ο  Υπόβαθρο έρευνας
ο  Πρόβλημα και υποθέσεις έρευνας
ο  Μεθοδολογία
ο  Περίγραμμα της μελέτης
ο  Ορισμοί
ο  Οριοθέτηση σκοπού της μελέτης και υποθέσεις κλειδιά
Μελέτη σχετικής βιβλιογραφίας
•    Βασικά σημεία
•    Μεθοδολογία
•    Προτεινόμενη μεθοδολογία και τεκμηρίωση της
Ανάλυση / επεξεργασία και ερμηνεία του υλικού
•    Εισαγωγή
•    Corpus ή υποκείμενα έρευνας
•    Ανάλυση / επεξεργασία δεδομένων
•    Ερμηνεία αυτών
Συμπεράσματα και προτάσεις

• Αναφορά στις λέξεις του τίτλου ώστε να φανεί ότι απαντήσαμε στα ερωτήματα του

• Υπενθύμιση των ζητημάτων που έχουν συζητηθεί
  
• Τονισμός στη σημασία του θέματος

• Συμπεράσματα σχετικά με τον προβληματισμό που πραγματεύεται η έρευνα,παρουσίαση συνολικής εκτίμησης, αποτίμησης του θέματος

• Προτάσεις για εφαρμογή ή/και περαιτέρω μελέτη ο  Περιορισμοί της έρευνας

■ Βιβλιογραφία : Στη   βιβλιογραφία  πρέπει  να  αναφέρονται  όλες  οι  βιβλιογραφικές παραπομπές που αναφέρονται στην εργασία.
Παραδείγματα, στοιχεία, επιχειρήματα.
Παρουσιάζουν και ενισχύουν τα επιχειρήματα μας.
Όταν αναφερόμαστε στις απόψεις κάποιου άλλου:
■ Παραθέτουμε ολόκληρη μια φράση με τα λόγια ακριβώς που χρησιμοποιούνται σε ένα κείμενο, βάζοντας τη φράση εντός εισαγωγικών.
■ Αποδίδουμε ελεύθερα τις ιδέες που διαβάσαμε κάπου με δικά μας λόγια
Σε κάθε περίπτωση οφείλουμε να δείχνουμε με σαφήνεια την προέλευση, με τη χρήση μιας παραπομπής.
Υπάρχουν δύο κύριοι τρόποι παραπομπής σε μια πηγή:
■ Το σύστημα παραπομπής – σημείωσης.
Οι παραπομπές αναφέρονται σε υποσέλιδες υποσημειώσεις και είναι πλήρεις. Χρησιμοποιούμε αριθμό-δείκτη στο τέλος της πρότασης που έχουμε γράψει, ή αμέσως μετά τα εισαγωγικά στην περίπτωση που έχουμε παραθέσει ακριβώς τα λόγια κάποιου. Ο αριθμός αυτός μας οδηγεί σε υποσημείωση στο κάτω τμήμα της σελίδας του κειμένου μας. Στην περίπτωση αυτή στην υποσημείωση γράφουμε τα πλήρη στοιχεία της πηγής μας, ίσως και συμπληρωματική βιβλιογραφία, ίσως και κάποιο σχόλιο.
■ Το σύστημα συγγραφέα – χρονολογίας.
Οι παραπομπές γίνονται μέσα στο κείμενο, σε παρένθεση. Όταν πρόκειται για ένα ή δύο συγγραφείς: επώνυμο συγγραφέα, χρονολογία και σελίδα, πχ: (Αναγνωστοπούλου, 2002: 130). Όταν πρόκειται για περισσότερους από τρεις συγγραφείς, όνομα πρώτου συγγραφέα, «κ.ά.», χρονολογία, πχ.: (Tilleuil, κ.ά., 1991). Αυτούσια αποσπάσματα από κείμενα συγγραμμάτων, μπαίνουν σε εισαγωγικά με αναφορά στο τέλος, της πηγής και των σελίδων του συγγράμματος στις οποίες υπάρχει το κείμενο, πχ: (Peeters, 2003:23). (Σύμφωνα με Harvard style).
Στο τέλος της εργασίας παραθέτουμε λίστα με όλες τις πηγές που συμβουλευτήκαμε για να γράψουμε την εργασία.
Βιβλιογραφικές Αναφορές
Οι συγγραφείς αναφέρονται στο τέλος της εργασίας με αλφαβητική σειρά, χωρίς να αριθμούνται. Η βιβλιογραφία είναι δυνατόν να χωριστεί σε ελληνική και ξενόγλωσση. Προτιμότερη είναι η μορφή της ενιαίας βιβλιογραφίας. Στην περίπτωση αυτή, τηρούμε τη μεικτή αλφαβητική σειρά:
Αα    Aa    Ηη    Nv    Nn    Yu    Uu
Ββ    Bb    Hh    Ξξ    Vv
Γγ    Cc    ΘΘ    Oo    Oo    Ww
Δδ    Dd    Ii    Ii    Ππ    Pp    Φφ
Εε    Ee    3j    Qq    Χχ    Χχ
Ff    KK    Kk    Pp    Rr    Ψφ
Ζζ    Λλ    LI    Σσ    Ss    Ωω
Gg    Μμ    Mm    Ττ    Tt    Zz
Οι βιβλιογραφικές αναφορές, μπορούν να ακολουθούν ένα από τα βασικά συστήματα αναφοράς (ΑΡΑ ή MLA).
Υπόδειγμα σελίδας περιεχομένων
ΠΡΟΛΟΓΟΣ

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
1. ΕΙΣΑΓΩΓΗ 3
2. ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ 7
2.1 ….. 7
2.1.1      …….. 10
3. ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟ 15 3.1
3.1.1
4. ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΡΙΤΟ
4.1
4.1.1
4.1.2
5. ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΕΤΑΡΤΟ
10. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ
11. ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
12. ΠΑΡΑΡΤΗΜΑΤΑ

* Οι παραπάνω οδηγίες δόθηκαν στο επιμορφωτικό σεμινάριο για την Ερευνητική Εργασία που πραγματοποιηθηκε στη Ρόδο ,το μήνα Νοέμβριο, από σχολικούς συμβούλους.

Τα 10 καταστροφικότερα trends στην ιστορία της μόδας

Η τάση των ανθρώπων να προσπαθούν πάντα να δείχνουν όσο ωραιότεροι γίνεται δεν αποτελεί καινούργιο χαρακτηριστικό μιας εποχής που, όπως και να το κάνουμε, ξεχωρίζει για την ρηχότητα που διακρίνει τους «πολιτισμένους» λαούς. Ανέκαθεν η ανθρωπότητα, και δη οι εύπορες τάξεις αυτής, ενδιαφερόταν για την εξωτερική της εμφάνιση και ανέκαθεν έφτανε σε αδιανόητες υπερβολές και κακογουστιές προκειμένου να εντυπωσιάσει, να τραβήξει τα βλέμματα και να προκαλέσει το ενδιαφέρον των υπολοίπων.Από γιγαντιαίες περούκες, ψεύτικες ελιές και ανδρικά παπούτσια με τακούνια, μέχρι μαυρισμένα δόντια, απλυσιά και αλουσιά, και ασφυκτικά φορέματα για τις γυναίκες, οι κατά καιρούς τάσεις της, ευρωπαϊκής κυρίως, μόδας στην ιστορία μοιάζουν σήμερα από γελοίες έως επικίνδυνες. Αν, ωστόσο, αναλογιστεί κανείς ότι ήταν οι αρχαίοι Ρωμαίοι αυτοί που ουσιαστικά εφηύραν την βουλιμία, κάνοντας εμετό ανάμεσα στα γεύματα για να μην παχαίνουν και να μπορούν να τρώνε περισσότερο, αναρωτιόμαστε μήπως τελικά η ιστορία επαναλαμβάνεται. Και τότε η σημασία του να διευκρινίσουμε τις δέκα καταστροφικότερες τάσεις στην ιστορία της μόδας γίνεται ακόμα πιο ουσιαστική. 

1. Στενός κορσές (τους έγινε) 
Ο ελισαβετιανού τύπου κορσές αποτελούσε βασικό γυναικείο εσώρουχο από τις αρχές του 16ου αιώνα. Όλοι έχουμε δει ταινίες εποχής με τις παραμάνες να σφίγγουν ασφυκτικά τα κορδόνια του κορσέ της λαίδης, προκειμένου η μέση της να «μπει» όσο πιο μέσα επιτρέπουν οι αντοχές της (ένα βήμα πριν της κοπεί η ανάσα δηλαδή). Σκοπός του κορσέ, βέβαια, δεν ήταν μόνο να κάνει την γυναικεία μέση να φαίνεται λεπτότερη, αλλά κυρίως να «πατικώσει» το στήθος προς τα πάνω, προκειμένου να δημιουργηθεί ένα ολοστρόγγυλο, εντυπωσιακό μπούστο. Λόγω του σκληρού υλικού από το οποίο ήταν δημιουργημένος ο κορσές, οι γυναίκες δε μπορούσαν μεν να αναπνεύσουν, αλλά καμάρωναν για τις στητές τους πλάτες και την εντυπωσιακή τους κορμοστασιά. Όσο, βέβαια, εντυπωσιακό trend κι αν υπήρξε ο κορσές, όσο ελκυστικές κι αν έκανε τις γυναίκες να δείχνουν, άλλο τόσο επικίνδυνος ήταν, καθώς συμπίεζε τόσο πολύ τα εσωτερικά τους όργανα και παραμόρφωνε τα πλευρά τους που προκαλούσε στις γυναίκες συχνά δυσκολία στην αναπνοή και λιποθυμία. Στην ιστορία, μάλιστα, αναφέρεται η περίπτωση μιας γυναίκας που πέθανε επειδή τα πλευρά της τρύπησαν από το πολύ σφίξιμο το συκώτι της. Στις αρχές του 20ου αιώνα ο κορσές αντικαταστάθηκε από το σουτιέν. 

2. Μαύρισμα… δοντιών 
Ανάμεσα στις παρωδίες της μόδας στην ελισαβετιανή εποχή ήταν και τα μαύρα δόντια. Περί τον 16ο αιώνα, λοιπόν, ένδειξη πλούτου ήταν να αφήνουν οι αριστοκράτες τα δόντια τους να χαλάνε και να μαυρίζουν. Γιατί; Γιατί αυτό έδειχνε πως οι πολύ πλούσιοι δεν χρειαζόταν να τρώνε κανονικό, απλό φαγητό, όπως ο υπόλοιπος κόσμος, αλλά απολαυστικά γλυκά και «junk food» της εποχής, τα οποία φυσικά κατάστρεφαν τα δόντια. Όχι, βέβαια, πως και αυτά να μην έτρωγαν θα επιβίωναν τα δόντια τους περισσότερο. Οι «οδοντόκρεμες» και οι σκόνες δοντιών της εποχής ήταν πολύ χειρότερες για την υγεία των δοντιών. 

3. Οι περούκες της ντροπής 
Δημοφιλείς στην Αγγλία και την Γαλλία του 17ου και 18ου αιώνα ήταν οι περούκες, τις οποίες φορούσαν μόνο αυλικοί, ευγενείς και πολύ πλούσιοι άνδρες (και γυναίκες). Βασικός σκοπός της περούκας, πέραν ίσως του να χαρίσει στον φέροντα όποιο look επιθυμούσε ή ήταν της μόδας ανά πάσα στιγμή, ήταν να καλύψει την καράφλα τους, η οποία προερχόταν κυρίως από έλλειψη καθαριότητας. Οι περούκες, βέβαια, τότε ήταν τρομερά ακριβές και τρομερά γελοίες, ειδικά οι ανδρικές. Άπαξ και την αποκτούσε, όμως, κανείς, μπορούσε έπειτα να την κρατήσει καλά διατηρημένη με μία απλή πούδρα, που την γυάλιζε και την καθάριζε. Οι γυναίκες, από την άλλη, που ήθελαν τις περούκες τους ακόμα πιο καλοδιατηρημένες και λαμπερές, του έριχναν σουλφουρικό οξύ, το οποίο αργότερα εισχωρούσε στο κεφάλι τους και συχνά δημιουργούσε βλάβες και οπωσδήποτε πτώση μαλλιών. 

4. Όταν η βρώμα ήταν της μόδας 
Το «καθαριότητα ίσον μισή αρχοντιά» φαίνεται πως δεν ίσχυε πάντοτε στην ιστορία της Δύσης. Η αποκήρυξη της καθαριότητας πιθανότατα ξεκίνησε με τους πρώτους χριστιανούς, οι οποίοι καταδίκαζαν τα Ρωμαϊκά λουτρά και για να αποτρέψουν τον κόσμο από αυτά δημιούργησαν την εντύπωση ότι είναι καλό να μένει κανείς βρώμικος για καιρό ή, ανάποδα, ότι το μπάνιο δεν είναι απαραίτητο. Κάπως έτσι έφτασε στην Αναγέννηση το μπάνιο να θεωρείται επιβλαβές για την υγεία, καθώς μπορούσε να προκαλέσει ασθένειες και λοιμώξεις, οπότε οι άνθρωποι ήταν καταδικασμένοι να φορούν make-up και αρώματα προκειμένου να μην πλυθούν. Όσοι μπορούσαν, τουλάχιστον, να διαθέσουν χρήματα γι’αυτά. Οι υπόλοιποι απλά πέθαναν στην ίδια τους την βρώμα… 

5. Μαύρα μάτια 
Μιλώντας για make-up, το αποκορύφωμα στο μακιγιάζ, και μάλιστα πολύ πριν τον 16ο αιώνα, ήταν τα μαύρα μάτια. Η μόδα του kohl, της ανατολίτικης αυτής σκιάς ματιών, ξεκίνησε από τους αρχαίους Αιγυπτίους και των δύο φίλων με σκοπό να προσδώσει στο βλέμμα ένταση και βάθος. Το πρόβλημα, όμως, ήταν ότι πέρα από τα γοητευτικά αυτά χαρίσματα προσέδιδε και δηλητηρίαση από μόλυβδο, αφού το kohl φτιαχνόταν αρχικά από ορυκτό γαληνίτη (σουλφίδιο μολύβδου), το οποία σταδιακά εισερχόταν στον οργανισμό οδηγώντας μέχρι και στον θάνατο. Με τα χρόνια η σύσταση του kohl βελτιώθηκε, με αποτέλεσμα αυτό να χρησιμοποιείται ακόμα και σήμερα, ειδικά στην Αφρική, την Νότια Ασία και την Μέση Ανατολή. Υποτίθεται δε ότι σήμερα δεν είναι δηλητηριώδες, αλλά σε κάθε περίπτωση η «βάση» της σύστασής του παραμένει ο μόλυβδος. 

6. Δολοφονικά χτενάκια 
Η ιατρική στην αρχαία Ρώμη ήταν ιδιαίτερα προχωρημένη, τουλάχιστον συγκριτικά με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές πόλεις του αρχαίου κόσμου. Οι Ρωμαίοι, λοιπόν, είχαν μια παραπάνω ιδέα της ανατομίας τους και σε γενικές γραμμές καταλάβαιναν ποιες ουσίες ήταν τοξικές και ποιες όχι. Μερικές φορές, όμως, η ματαιοδοξία υπερνικούσε την λογική και έτσι προκειμένου να τονώσουν το χρώμα στα γκριζαρισμένα μαλλιά τους πολλοί Ρωμαίοι αριστοκράτες χρησιμοποιούσαν χτενάκια φτιαγμένα από μόλυβδο, τα οποία βουτούσαν σε ξύδι και έπειτα χτενίζονταν με αυτά. Ο συνδυασμός των δύο αυτών συστατικών δημιουργούσε στην τρίχα ένα έντονο σκούρο χρώμα, το οποίο ήταν όμως δηλητηριώδες, και έτσι λίγο καιρό μετά οι περισσότεροι από αυτούς πέθαιναν από μόλυνση στο κεφάλι. 

7. Και δολοφονικότερες βαφές μαλλιών 
Κι αν τα χτενάκια από μόλυβδο σας… τρόμαξαν, μην νομίζετε ότι οι πιο σύγχρονες βαφές, τουλάχιστον αυτές που ξεκίνησαν να χρησιμοποιούνται πριν 40 περίπου χρόνια είναι πιο ασφαλείς. Κατά την δεκαετία του 1970 βρέθηκε ότι οι περισσότερες βαφές μαλλιών που πωλούνταν στο εμπόριο περιείχαν καρκινογενή και μεταλλαξιογόνα σύνθετα και παρόλο που οι περισσότερες εταιρίες αφαίρεσαν τα πιο επικίνδυνα από αυτά, το να βάφουμε ακόμα και σήμερα τα μαλλιά μας αποδεδειγμένα μπορεί να προκαλέσει σοβαρά προβλήματα, και μάλιστα όχι μόνο σ’αυτούς που βάφουν τα ίδια τους τα μαλλιά: Έρευνες έχουν αποδείξει ότι οι κομμωτές που ασχολούνται με βαφές μαλλιών έχουν 500% παραπάνω πιθανότητες να εμφανίσουν καρκίνο στην ουροδόχο κύστη από τους κομμωτές που δεν αγγίζουν τις βαφές. 

8. Λεύκανση προσώπου 
Επιστρέφουμε στην ελισαβετιανή εποχή και στο πάθος της τότε αριστοκρατίες προς τα χλωμά πρόσωπα. Και επειδή δεν είχαν όλοι την τύχη να γεννηθούν με το «εκρού του νεκρού», για να το πετύχουν χρησιμοποιούσαν ένα καλλυντικό με βάση -ξανά- τον μόλυβδο, αλλά τον λευκό αυτήν την φορά, το οποίο χάριζε μία… μακάβρια λευκή επιδερμίδα. Φυσικά, επρόκειτο για μία άκρως δηλητηριώδη ουσία, η οποία χρησιμοποιείται σήμερα στο βάψιμο των πλοίων. Οι ελισαβετιανοί, ωστόσο, δεν δίσταζαν για πολλά χρόνια να την χρησιμοποιούν, καθώς, φαίνεται, προτιμούσαν να πεθάνουν δηλητηριασμένοι αλλά χλωμοί και αριστοκράτες, παρά ηλιοκαμένοι και φτωχοί. 

9. Τακούνια για άνδρες 
Η τραγωδία της αναγεννησιακής μόδα στα ρούχα πραγματικά δεν έχει τέλος. Το αξεσουάρ που οπωσδήποτε ξεχώρισε και μάλιστα στην ανδρική γκαρνταρόμπα ήταν τα τακούνια. Έτσι, πριν επανέλθουν στα λογικά τους, οι ευγενείς συνήθιζαν να βολτάρουν για τουλάχιστον τρεις αιώνες, πάνω σε 8ποντα τακούνια που τους προσέθεταν εντυπωσιακότερη θωριά και στυλ. Η μόδα βέβαια αυτή δεν έφυγε ποτέ οριστικά. Σήμερα βλέπουμε, χαμηλότερα βέβαια, τακούνια σε κοντούς άνδρες (τύπου Σαρκοζί) ή σε drag-queens, οπότε δεν μας κάνουν ιδιαίτερη εντύπωση. 

10. Ψεύτικες ελιές 
Τέλος, ανάμεσα στα παράλογα της τότε μόδας δε μπορούμε να παραλείψουμε και την δημιουργία ψεύτικων ελιών στο πρόσωπο. Οι ελιές (beauty marks ή beauty spots στα αγγλικά) θεωρούνταν στοιχείο ιδιαίτερης γοητείας κατά την αναγεννησιακή περίοδο και έτσι πολλές γυναίκες και άνδρες συνήθιζαν να σημαδεύουν το πρόσωπό τους με ψεύτικα μαύρα σημάδια, και μάλιστα σε συγκεκριμένα σημεία του προσώπου για υπέρμετρη γοητεία. Ακόμα, ένας σκοπός της τοποθέτησης ψεύτικων ελιών ήταν να καλύψουν κάποιο σημάδι στο πρόσωπο ή κάποια δυσχρωμία του δέρματος. Οι ψεύτικες ελιές είτε ζωγραφίζονταν με μελάνι ή κατασκευάζονταν από δέρμα ή μετάξι.


Πηγή: in2life_Έλενα Μπούλια

Η Α' Λυκείου Αρχαγγέλου σας εύχεται Καλά Χριστούγεννα !

Αρχάγγελος

O Αρχάγγελος Σήμερα

Ο Αρχάγγελος σήμερα αποτελεί ομώνυμο χωριό της Ανατολικης Ρόδου περιλαμβανοντας τις κοινότητες Μασσάρων και Μαλώνας. Ο Αρχάγγελος βρίσκεται στην Νοτιοανατολική πλευρά του Νησιού σε απόσταση , 28 χιλιομέτρων από την πόλη της Ρόδου , 2 χιλιομέτρων από την ακτή , σε γεωγραφικό υψόμετρο 161 μέτρων και με έκταση που ξεπερνά τις 48.000 τετραγωνικά στρέμματα. Αριστερά και στην είσοδο του Αρχαγγέλου βρίσκεται το Κέντρο Υγείας Αρχαγγέλου που παρέχει Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας. Την φανταστική θέα που αντικρίζουμε καθώς βαίνουμε προς την κωμόπολη του Αρχαγγέλου μας την προσφέρουν τα δύο βουνά , ο Προφήτης   Ηλίας στην Νοτιοανατολική πλευρά και ο Κάραβος στην δυτική πλευρά , βουνά που σκιάζουν Νοτιοανατολικά την κωμόπολη κατά τις πρωινές ώρες και δυτικά κατά τις απογευματινές ώρες. Η κωμόπολη του Αρχαγγέλου απλώνεται μπροστά από το δύο βουνά και καταλαμβάνει τα 5.000 τετραγωνικά στρέμματα αφήνοντας μία πεδιάδα , από ελαιώνα να καταλαμβάνει τα υπόλοιπα 35.000 τετραγωνικά στρέμματα της εκτάσεώς του Δήμου , που στα άκρα της έχει μία συνοριακή οροσειρά να την περικυκλώνει .

Στο εσωτερικό του Αρχαγγέλου βρίσκουμε τα στενά δρομάκια, κοντά και γύρο από την Εκκλησία του Ταξιάρχη που αντιπροσωπεύει τον Πολιούχο του Αρχαγγέλου "Αρχάγγελο Μιχαήλ " , ανάμεσα στα στενά δρομάκια τα παραδοσιακά σπίτια που κρύβουν μέσα τους την Αρχαγγελίτικη παράδοση . Στο κέντρο, μπροστά στο Δημαρχείο , έχουμε την πλατεία Αφεντικά και γύρο από αυτήν της διάφορες επιχειρήσεις που δίνουν ζωντάνια στην κωμόπολη κατά τις ώρες των συναλλαγών και τις βραδινές ώρες. Τα παραδοσιακά καφενεία , τα εστιατόρια με τα Αρχαγγελίτικα φαγητά , τα ξενοδοχεία και τα πανσιόν βοηθούν στην επιβίωση και παραμονή του αλλοδαπού πληθυσμού του Αρχαγγέλου.
Στον Αρχάγγελο σήμερα έχουμε : Πρώτο Γυμνάσιο Λύκειο , Πρώτο Δημοτικό Σχολείο , Δεύτερο Δημοτικό Σχολείο , Πρώτο κρατικό παιδικό σταθμό , ιδιωτικό παιδικό σταθμό , Πρώτο και Δεύτερο Νηπιαγωγείο , Πρώτο Αστυνομικό Τμήμα , υπερσύγχρονο Γήπεδο Ποδοσφαίρου , υπερσύγχρονο Γυμναστήριο, Κέντρο Υγείας, Τράπεζες και Ταχυδρομείο.

Επίσης στον Αρχάγγελο συναντάμε διάφορα μοναστήρια όπως το μοναστήρι των "Αγίων Αποστόλων" που μπροστά του βρίσκεται το νεκροταφείο της κωμόπολης. Το μοναστήρι του "Αγίου Αντώνη" στο κέντρο, του "Αγίου Γιάννη" στα στενά δρομάκια , του "Αγίου Γεωργίου" στο Κάστρο και μία σειρά διαφόρων μοναστηριών που βρίσκονται απλωμένα στην έκταση του Αρχαγγέλου όπως η πασίγνωστη Μονή Τσαμπίκας που βρίσκεται σε ύψωμα κοντά στο χωριό και χτίστηκε πρίν απο 700 περίπου χρόνια. Ο Αρχάγγελος σήμερα εξακολουθεί να διατηρεί και να προικίζει την τέχνη των κεραμικών που από τόσο παλιά συσχετίζεται με τον τόπο μας , όπως επίσης και την τέχνη της χειροποίητης ταπητουργίας.

Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Αρχαγγέλου " Ο ΑΙΘΩΝΑΣ"  φροντίζει να ξυπνά της παραδόσεις του τόπου μας. Μια ξεχωριστή ομορφιά στον Αρχάγγελο του σήμερα δίνουν οι τρείς παραλίες των Στεγνών   της Τσαμπίκας και του Χαρακίου.Ο Αρχάγγελος σήμερα περήφανα διατηρεί τα ήθη, έθιμα και της παραδόσεις που οι  ρίζες τους χάνονται στα βάθη των αιώνων ενώ παράλληλα διατηρεί και μια ξεχωριστή παρουσία στον τομέα της κοινωνικής ανάπτυξης βάζοντας τα θεμέλια για μια σύγχρονη δημιουργική και παραγωγική πόλη γεμάτη απλούς και φιλικούς ανθρώπους οι οποίοι υποδέχονται κάθε επισκέπτη.
Απο το 1998 έχουμε την συνένωση με τις κοινότητες Μαλώνας κα Μασσάρων.

Ιστορική Αναδρομή

Το 1500 π.Χ οι "Αχαιοί" είναι οι πρώτοι Έλληνες κάτοικοι που αποικούν στην περιοχή της σημερινής "Φιλέρημου" που τότε λεγόταν "Αχαΐα". Το 1100 π.Χ. με το τέλος του "Μυκηναϊκού πολέμου" γίνεται κάθοδος των "Δωριέων" στην Ρόδο και κτίζονται οι τρεις πόλεις κράτη της Ρόδου : "Λίνδος - Ιαλυσός και Κάμιρος", που μαζί με την "Κω , Κνίδο και Αλικαρνασσό" ιδρύουν τη Δωρική Εξάπολη. Το 408 π.Χ. αναφαίνεται η πόλη της Ρόδου που αναπτύσσεται σε βάρος των τριών άλλων πόλεων του νησιού. Πριν από το ιστορικό αυτό γεγονός κάθε πολιτεία είχε τους δικούς της δήμους , κωμοπόλεις και χωριά, όπως θα λέγαμε σήμερα. Ο Αρχάγγελος ήταν τότε γνωστός ως Δήμος Ποντορέων (από το Πόντος και όρος-θάλασσα και βουνό) που ανήκε στο κράτος της Ιαλυσού και βρισκόταν στην παραλιακή θέση Πετρώνας, που στο Μεσαίωνα μεταφέρθηκε στο εσωτερικό για ασφάλεια απο τις πειρατικές επιδρομές και πήρε το όνομα Αρχάγγελος. Ίχνη κατοίκησης διαπιστώνονται με βάση τα αρχαιολογικά ευρήματα από την Νεολιθική Εποχή και την Εποχή του Χαλκού, στο σπήλαιο του Κουμέλου και ασφαλώς στη γύρω περιοχή του "Κεραμιού", στον Αναγρό και στα Μαλά - "Πετροκοπιό". Η κατοίκηση εξαπλώνεται με την πάροδο των χρόνων στις γύρω περιοχές και σχηματίζονται οικισμοί στη "Σύρα, Στεγνά, Φαγιού, πλαγιές της Κυράς, Γεμαχί, Κυρά Ναπενή, Νάπες, Λιπαρή, Σεραφί, Αμπάς" και αλλού. Η σημερινή θέση του χωριού φαίνεται να κατοικείται από τα παλιά χρόνια , αφού βρίσκεται στο κέντρο περίπου όλων των παραπάνω οικισμών. Η ταύτιση του Δήμου "Ποντωρέων" με τη σημερινή περιοχή Αρχαγγέλου κρατά κατά τα Ευρήματα μέχρι τον 2^οαιώνα μ.Χ. , όπου παίρνει και το όνομα Αρχάγγελος , όπως το συναντάμε στα διατάγματα των ιπποτών τον 15^ο αιώνα μ.Χ., και συγκεκριμένα το 1309 μ.Χ. η Ρόδος και ο Αρχάγγελος τίθενται υπο την εξουσία των Ιπποτών του Αγίου Ιωάνου μέχρι το 1522 μ.Χ. Στα χρόνια αυτά χτίστηκε και το κάστρο (1476) φρούριο για την προστασία των κατοίκων, ερείπια του οποίου σώζονται μέχρι σήμερα Τα Αρχαιολογικά Ευρήματα της περιοχής Αρχαγγέλου , που στηρίχθηκε το όνομα "ΠΟΝΤΟΡΕΙΑ" και η ταύτιση του Δήμου Αρχαγγέλου με την Ιαλυσό , φαίνονται από τα παρακάτω :

1. Μαρμάρινη πλάκα που βρέθηκε στη Στάσσουσα από Δανό αρχαιολόγο το 1906 και σήμερα είναι στο Μουσείο της Κοπεγχάγης με την επιγραφή :"ΠΟΝΤΩΡΕΩΝ , ΑΡΤΑΜΙΤΙΟΥ, ΙΚΑΔΙ ΑΡΤΕΜΕΙ , ΕΣ ΦΑΓΑΣ ΑΙΓΑ, ΚΑΙΤΑ ΑΦΙΕΡΟΣ, ΟΥΕΙ ΙΕΡΕΙΑ". Από την επιγραφή αυτή μαθαίνουμε ότι στο ιερό της "Αρτέμιδος" , στην περιοχή του "Φαγιού", οι "Ποντωρείς" γιόρταζαν στις είκοσι "Αρταμίτου" (μήνας του Ροδιακού ημερολογίου) και ότι η ιέρεια θυσίαζε αίγα και προσφερόταν είδος ψωμιού.
2. Τετράπλευρη βάση κυλινδρικού βωμού που βρήκαν οι Ιταλοί στη θέση "Ψίθος" της "Σύρας" το 1915. Αυτή μεταφέρθηκε και τοποθετήθηκε όπως θα θυμούνται οι παλιοί , στο φανάρι στ' Αφεντικά. Μετά την κατεδάφιση του αφού έμεινε για αρκετά χρόνια στην αυλή του Γυμνασίου , μεταφέρθηκε ύστερα και βρίσκεται στο Μουσείο της Ρόδου. Σε μια πλευρά της βάσης είναι γραμμένη η επιγραφή: "ΑΥΤΟΚΡΑΤΗ, ΔΑΜΟΣΘΕΝΕΥΣ , ΠΟΝΤΩΡΕΙΣ" . Επρόκειτο , κατά πάσα πιθανότητα , για διπλή βάση αναθήματος , σε ιερό του Δήμου "Ποντωρείων" , για κάποιο Αυτοκράτη του Δημοσθένους. Στο Δήμο "Ποντορείας" φαίνεται να ανήκε και η περιοχή των "Κολυμπιών". Τα τελευταία χρόνια βρέθηκε εκεί επιτύμβια πλάκα με την επιγραφή : "ΕΥΘΑΛΙΔΑΣ , ΤΑΛΜΑΚΡΑΤΕΥΣ , ΠΟΝΤΩΡΕΥΣ".
3. Η υπαγωγή της "Ποντώρειας" στην "Ιαλυσία" βασίστηκε στις επιγραφές και τα αρχαιολογικά ευρήματα που είναι : Ο κατάλογος των Ιερέων Του "Ερεθιμίου Απόλλωνος" λατρευτικό κέντρο της "Ιαλυσίας" που βρισκόταν κοντά στο σημερινό χωριό "Θεολόγος". Πρόκειται για μαρμάρινη στήλη στην οποία αναγράφονται τα ονόματα ιερέων που υπηρέτησαν από το 63 μέχρι το 36 π.Χ. Ανάμεσα στα 28 ονόματα ιερέων της παραπάνω περιόδου , από διάφορους δήμους της "Ιαλυσίας" , αναφέρονται και 6 ονόματα "Ποντωρείων" , οι περισσότεροι από κάθε άλλο δήμο , εκτός του δήμου "Ιστανίων", στον οποίο ανήκε το ιερό.
4. Από μια άλλη επιγραφή της "Λίνδου" του 2^ου μ.Χ. αιώνα αφιερωμένη σε κάποια προσωπικότητα με το όνομα "Τίτος Φλασίου Λεόντος" μαθαίνουμε ότι αυτός είχε διατελέσει ιερέας εκτός από τη Ρόδο και τις τρεις παλαιές πόλεις της " Ήρας της Ποντωρείας της Ιαλυσίας , Ιαλυσό , Λίνδο ,Κάμιρο" και στο ιερό του "Διός". Επίσης από χειρόγραφο Επιγραφής της Ακρόπολης της "Ιαλυσού" , συμπεραίνεται η υπαγωγή του δήμου "Ποντωρέων" σ' αυτή.
5. Σημαντικό είναι επίσης το γεγονός ότι από τις επιγραφές που βρέθηκαν μέχρι τώρα μαρτυρείται η ύπαρξη στην περιοχή , των ιερών της "Αρτέμιδος" στου "Φαγιού" , του "Διός" και της " Ήρας" και της "Δήμητρας" , σε άγνωστα μέρη τα δύο τελευταία.

Ο Αρχάγγελος του σήμερα παίρνει το όνομα του από τον Ταξιάρχη Πολιούχο της πόλης , "Αρχάγγελο Μιχαήλ".

Τέχνη

Kεραμευτική ή Kεραμική. Η τέχνη του κεραμέα, η κατασκευή αγγείων και άλλων σκευών από άργιλο κυρίως, αλλά και από άλλα υλικά, όπως ο καολίνης, που είναι καθαρότερο είδος αργίλου, κατάλληλο για την κατασκευή πορσελάνης και φαγεντιανών αγγείων, ο λευκόλιθος, η μαρμαρόσκονη . Τα πήλινα προϊόντα, που από τη φύση του υλικού τους αντέχουν στην επίδραση του χρόνου και της ατμόσφαιρας και δεν οξειδώνονται ούτε αποσαθρώνονται, είχαν σημαντικότατη θέση στη ζωή και την οικονομία του ανθρώπου και για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο απ' ό,τι ο σίδηρος και τα άλλα μέταλλα.
Στον Αρχάγγελο, η πανάρχαια τέχνη της Κεραμικής βρήκε γόνιμο έδαφος αγαπήθηκε και μεγαλούργησε όσο σε κανένα άλλο σημείο της Ρόδου. Η τέχνη του Κεραμέα ξεκίνησε στον Αρχάγγελο στην περιοχή του Πετρώνα , λίγο πριν την παραλία Στεγνών του Αρχαγγέλου. Ο Πετρώνας έδωσε το όνομα του στους μαστόρους του Πηλίου , (ο ιδιωτικός χώρος που κατασκευάζονται τα πήλινα αγγεία) και οι Πετρωνιάτες ταυτίστηκαν με τους αγγειοπλάστες. Από Ιστορικά κείμενα αναφέρεται ότι ο Ιουστινιανός ο Β' πήρε τα τούβλα από την περιοχή του Πετρώνα για να χτιστεί ο τεράστιος τρούλος της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη, γιατί ήταν τα ελαφρότερα που βρέθηκαν στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Στην περιοχή αυτή διατηρήθηκε η αγγειοπλαστική σε ακμή μέχρι το τέλος του Β' παγκόσμιου πολέμου.
Από τον 5ον αιώνα π.Χ τα εργαστήρια του Πετρώνα προμήθευαν όχι μόνο το μεγάλο χωριό Αρχάγγελος με οικιακά και αγροτικά είδη σε κεραμικά, αλλά όλη τη Ρόδο και τα απέναντι παράλια της Μικρά Ασίας. Η μεταφορά των κεραμικών ειδών γινόταν με καΐκια που ξεκινούσαν από την παραλία Στεγνά. Σήμερα στον Αρχάγγελο η τέχνη της κεραμικής εξακολουθεί να κρατά τα πρωτεία αφού η βιομηχανία κεραμικών που διαθέτει δεν σταμάτησε να προμηθεύει την ευρύτερη περιοχή.

Παράδοση

Τα σπίτια του Αρχαγγέλου χρονολογούνται πάνω από 100 χρόνια. Εξωτερικά τα σπίτια έχουν μια λιτή και απλή αισθητική που βασίζεται κυρίως στην μεγάλη πλαστικότητα των όγκων σαν σύνολο στις αναλογίες των διαστάσεων, στη διάρθρωση των ανοιγμάτων, την υφή των επιφανειών, τις καμινάδες κ.λ.π. και συχνά στη χρίση χρωμάτων που εναρμονίζουν το κτίσμα με το φυσικό του περίγυρο. Η πρόσοψη του σπιτιού βγαίνει κατευθείαν στο δρόμο ή στην αυλή που μεσολαβεί ανάμεσα στο δρόμο και στο σπίτι .Η εξωτερική πόρτα της αυλής έχει ύψος 1,70-1,90μ. , που συναντάμε κυρίως στα παλαιότερα αγροτικά σπίτια, και σ' αρκετό ύψος από το υπέδαφος 1 έως 3 μικρά παράθυρα διαστάσεων 50Χ60 ή 60Χ75 εκ. Πολλές φορές πάνω από την πόρτα υπάρχει πλάκα με σταυρό και συχνά αναγράφεται και η ημερομηνία κατασκευής του σπιτιού.
Η εσωτερική διάρθρωση του σπιτιού, είναι με βάση τους πάγκους και τα ξύλινα υπερυψωμένα επίπεδα (αμπαταρός) εξασφάλιζε όλες τις λειτουργικές ανάγκες του σπιτιού, τόσο για τους κατοίκους του, όσο και για τα ζώα, που αρχικά έμεναν κι αυτά στο ίδιο σπίτι, στην μέσα μεριά όπως την ονόμαζαν. Η θέση και η ονομασία των εσωτερικών ξύλινων διαμορφώσεων διαφοροποιούνται ανάλογα με τους οικισμούς ή τις περιοχές. To τζάκι τοποθετείτε στον τοίχο της πρόσοψης του σπιτιού , συνήθως στη γωνία κοντά στην πόρτα. Το δάπεδο του τζακιού , υπερυψωμένο κατά 20-30 εκ - ο "σουφάς" όπως αποκαλείται. Απέναντι από το τζάκι βρίσκεται το κρεβάτι το οποίο είναι κατασκευασμένο από ξύλο.
Ο χώρος κάτω από το κρεβάτι ονομάζεται αποκρέβατος και χρησιμοποιείται σαν αποθήκη για είδη διατροφής , επικοινωνεί με τον κύριο χώρο με μικρό πορτάκι. Μπροστά στο κρεβάτι του ζευγαριού τοποθετούνται τα ξύλινα σκαλιστά καγκελάκια (παραμακλίκια) , με άνοιγμα στο μέσον και ξύλινη σκάλα. Απαραίτητο συμπλήρωμα της εσωτερικής διαμόρφωσης ένας ή δύο πάγκοι, ο πάγκος κοντά στο κρεβάτι και ο πάγκος στο μεγάλο τοίχο, ανάμεσα στα δύο υπερυψωμένα επίπεδα του χώρου , στη μέσα χώρα ή την καμάρα. Οι πάγκοι αυτοί χρησιμεύουν για την φύλαξη ρούχων και ξηρών καρπών. Η εσωτερική διακόσμηση του χώρου είναι συχνά πολύ ενδιαφέρουσα και κρατά την παραδοσιακή μορφή της ως τις μέρες μας: πλούσια κεντήματα, υφαντά, πιάτα και κανάτια στα ράφια.
Πολλές φορές τα πιάτα καλύπτουν ολόκληρη την πλευρά του σπιτιού, απ'όπου και η ονομασία πιατελλότοιχος. Επίσης μαζί με τα πιάτα τοποθετούν μέσα σε κορνίζες φωτογραφίες, κεντήματα. Αρκετές φορές βρίσκουμε τον καθρέφτη στο μέσο του πιατελλότοιχου. Οι λειτουργίες του σπιτιού είναι η βοηθητικοί χώροι (το μαγειρείο, οι στάβλοι των ζώων, ο φούρνος) αναπτύχθηκαν έξω από το βασικό πυρήνα - ο οποίος παραμένει πάντα αναλλοίωτος σαν κύρια κατοικία. Ο φούρνος τοποθετείται έξω από το σπίτι, αλλά μέσα στην αυλή. 

Πηγή :  http://www.eptapiges.com/pages/arhaggelos/arch_ell.html

Κάστρο Αρχαγγέλου

Το κάστρο της Αρχαγγέλου βρίσκεται 27 χιλιόμετρα νότια της πόλης της Ρόδου, σε μικρή απόσταση από την ακτή. Κτισμένο στο φυσικό βράχο, ύψους 216 μέτρων, υψώνεται στα ανατολικά του χωριού της Αρχαγγέλου.

Κτίστηκε πριν από το έτος 1457, επί μεγάλου μαγίστρου Jacques de Milly (1454-1461). Ανοικοδομήσεις και επισκευές έγιναν επί μεγάλων μαγίστρων Pedro Raimondo Zacosta (1461-1467) και Giovanni Battista degli Orsini (1467-1476).

Οικοδομήθηκε για να παρέχει προστασία στο χωριό της Αρχαγγέλου. Αξίζει, επίσης, να σημειωθεί ότι βόρεια του συγκεκριμένου κάστρου υψώνεται ένα άλλο, το κάστρο του Φαρακλού. Το έτος 1457 μαρτυρείται επιδρομή του τουρκικού στόλου κατά του χωριού της Αρχαγγέλου και πιθανώς μερική καταστροφή του κάστρου. Ακολούθησε σύλληψη σκλάβων και καταστροφή ολόκληρου του χωριού. Το κάστρο αποδείχθηκε ότι δεν ήταν αρκετά ισχυρό. Αυτή την περίοδο η Αρχάγγελος αποτελούσε το πιο πυκνοκατοικημένο χωριό (casale) της Ρόδου. Σύμφωνα με τον Bosio, ο μεγάλος μάγιστρος P.R. Zacosta αποφάσισε το έτος 1467 να ολοκληρώσει την οικοδόμηση του κάστρου, η οποία θα διακρινόταν για την τελειότητά της. Τον 15ο αιώνα αναφέρεται ως ένα από τα πιο ισχυρά κάστρα της Ρόδου, στο οποίο θα μπορούσε να βρει καταφύγιο ο πληθυσμός της Ρόδου σε περίπτωση εχθρικής επιδρομής. Ωστόσο, το 1479 στους κατοίκους της Αρχαγγέλου δόθηκε διαταγή για λόγους ασφαλείας να μεταφερθούν στο γειτονικό κάστρο του Φαρακλού.

Το έτος 1503 μαρτυρείται μια δεύτερη επιδρομή του τουρκικού στόλου εναντίον του ίδιου χωριού και πιθανώς μερική καταστροφή του κάστρου.
Ωστόσο, οι αρχειακές μαρτυρίες κάνουν λόγο και για την ευρύτερη περιοχή της Αρχαγγέλου.

Στα πλαίσια της απουσίας ελληνικής αριστοκρατίας στη Ρόδο, οι υποθέσεις των χωριών διευθετούνταν από τον πρώτο, μία κεφαλή, η οποία μπορούσε να είναι ένας ιερέας. Έτσι, το 1347 ο Michaellj Culichi αναφέρεται ως ο πρώτος του χωριού Αρχάγγελος.

Το 1427, ο παπάς Κώστας Κιρμελής από το χωριό Αρχάγγελος είχε απαλλαγεί από την αγγαρεία της θαλάσσης με χαριστική εντολή του άλλοτε μεγάλου μαγίστρου Robert de Julliac (1373-1377). Έναντι της απαλλαγής αυτής είχε δώσει ένα σκλάβο και 25 φιορίνια ανταποκρινόμενα στην αξία μιας σκλάβας.

Σε έγγραφο του 1442 δύο παπάδες, ο Μιχάλης του Χαρκιά και ο Ιωάννης, διεκδικούν την εκκλησία της Παναγίας της Οδηγήτριας που βρίσκεται στο κάτω μέρος της Αρχαγγέλου. Ο μεγάλος μάγιστρος Jean Bonpart de Lastic (1437-1454) ανέθεσε στον ιππότη Γουλιέλμο de Lastic του οίκου της Λυών να επιλύσει τη διαφορά. Αυτός άκουσε τα επιχειρήματα και των δύο διεκδικητών, τους έπεισε τελικά να έχουν από κοινού την εκκλησία, να μοιράζονται εξίσου τα εισοδήματά της και να αναλαμβάνουν μαζί την αποκατάσταση κάθε ζημιάς.

Σε έγγραφο του 1445 ο μεγάλος μάγιστρος J.B. de Lastic απευθύνεται προς τον ιππότη Johan Cotett, βάιλο του νησιού της Ρόδου. Εδώ και χρόνια το Τάγμα είχε αναγνωρίσει το κτητορικό δικαίωμα του Μιχάλη Μαγγαφά πάνω σε μία εκκλησία στο χωριό Αρχάγγελος, την οποία είχαν κτίσει οι πρόγονοί του. Αυτό δεν το γνώριζε ο Cotett, γι’ αυτό και εμπόδισε τον ιδιοκτήτη να φροντίσει για την τοποθέτηση δικού του εφημέριου και γενικά για να ενδιαφερθεί για τη συντήρηση της εκκλησίας. Με αυτό το έγγραφο, ο βάιλος διατάσσεται να μη φέρει κανένα εμπόδιο στον Μαγγαφά.

Σε έγγραφο του 1447 αναφέρεται ότι ο Καψίκας, πάροικος του χωριού Αρχάγγελος της Ρόδου, είχε φύγει από το νησί μετά από ένα μεγάλο έγκλημα που είχε διαπράξει. Ο μεγάλος μάγιστρος J.B. de Lastic παραγράφει το αδίκημα και καλεί τον ενδιαφερόμενο να επιστρέψει στη Ρόδο, όπου, χωρίς φόβο ή δυσκολίες από κληρικούς ή λαϊκούς, μπορεί να ζήσει ασκώντας το επάγγελμά του, όπως και παλιότερα.

Το 1451, ο ιερομόναχος Γαβριήλ από την Αρχάγγελο διορίζεται ηγούμενος στο μοναστήρι του Αγίου Νικολάου του Νησιού.

Η οχύρωση είναι επιμήκης και περιτρέχει την οφρύ λοφίσκου. Έχει έκταση 3.000 τετραγωνικά μέτρα, ενώ η περίμετρος των τειχών είναι 240 μέτρα. Στις γωνίες υπάρχουν οδοντώσεις. Είσοδος με πυλώνα βρίσκεται στη βορειοδυτική πλευρά. Εντός των τειχών υπάρχουν στο βορειοδυτικό τμήμα κατάλοιπα προγενέστερου οχυρωματικού πύργου ορθογώνιου σχήματος. Βόρεια της εισόδου οικοδομήθηκε ο ναΐσκος του Αγίου Γεωργίου, ο οποίος αναπαλαιώθηκε κατά την ιταλοκρατία. Μικρός κυκλικός πύργος υψώνεται στην είσοδο. Το κάστρο διακοσμούν οικόσημα του μεγάλου μαγίστρου P.R. Zacosta μαζί με το οικόσημο του Τάγματος στη βόρεια όψη, ενώ στην ανατολική όψη υπάρχουν οικόσημα του G.B. degli Orsini και του Τάγματος των Ιωαννιτών.

Η κατάσταση του κάστρου θεωρείται σχετικά καλή.

Αλεξάνδρα Στεφανίδου

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
Gerola 1914, σ. 336-337
Τσιρπανλής 1995, σ. 424, 439, 470
Τσιρπανλής 1991, σ. 89, 119, 188, 256 σημ. 2, 257, 258, 262, 269, 277
Luttrell 1978α, σ. Ι 310, ΙV 61
Luttrell 1999, σ. 202-204
Spiteri 2001, σ. 136-137

Πηγή : http://www.dreamislands.com.gr/